Uit en weer thuis

Natuurlijk kijken we overal hoe de moestuin erbij staat; deze vonden we in een klein labyrint van ommuurde tuinen

We waren er even tussenuit, naar het Franse platteland [Vogezen, Haute-Marne, Aube]; zoals gewoonlijk op zoek naar rurale gebieden die nog zijn ontkomen aan de vaart der volkeren. Natuurlijk is dat een onvervulbare missie, want authentieke landelijke kleinschaligheid is langzamerhand overal in Europa verloren geraakt.

We hebben de gewoonte om ons te verplaatsen over de kleinst mogelijke wegen; sinds TomTom is dat een fluitje van een cent. De techniek is eenvoudig: zoek wat onbeduidende dorpjes uit in een gebied tussen niets en nergens, en zet de TomTom op kortste weg ... de routes zijn dan ongekend en vaak spectaculair. Onze reisaanhanger (een veertig jaar oud polyester eitje van uiterst bescheiden afmeting) is niet breder dan de (ook bescheiden) auto en volgt ons trouw over de smalste wegen.

Onze reis-aanhanger (om het c-woord te vermijden) is een Biod Bambi. Een rijdend bed met een keukentje; meer heb je ook niet nodig als je onderweg bent.

 

De teloorgang is op het dunner bevolkte Franse platteland goed zichtbaar. Vooral in de dorpen tekent het verval zich af: veel troosteloos lege huizen en winkeltjes; vaak is er geen enkele voorziening. Sfeervolle beelden levert dat op, maar ook treurige.

Foto's juni/juli 2011          

Schilderachtig en treurig

Soms troosteloos

Ook in de grotere dorpen en stadjes heeft de (meeste) middenstand het loodje gelegd

Vergane reislust

Singer naaimachines

De Stihl dealer ...

... en zijn voorraad

Wel veel moestuintjes; de meeste morsig, maar deze is goed onderhouden. Let op de vernuftig opgebouwde watervoorraad

Kleurige pechvogel

Jonge gaai?

Uit het nest gevallen of gegooid?
Ik heb haar (/hem) teruggelegd, maar of ik er verstandig aan deed?
 

In de gauwigheid een foto gemaakt, en daarna een ladder gepakt.
Het was een open nest (dat ik alleen van de zijkant kon zien) - en ik voelde andere jongen.  

De kleuren van het gevallen jong kwamen pas goed tot hun recht op het beeldscherm; ze maakten me nieuwsgierig.

Ik heb de vraag, wat dit voor vogel kon zijn, geponeerd bij het forum van Vroege Vogels.  

Een gaai ?.. reageerde een lezer met een linkje naar wat info http://www.beesies.nl/animals/vlaamse_gaai.htm

De (al wat oudere) jonge gaaien in het nest (op de link) maken de suggestie plausibel; bovendien waren er dit voorjaar steeds veel tumult makende gaaien rond de plek van het nest.

Het terugleggen van het jong was overigens tevergeefs; de volgende ochtend zag ik haar/hem weer - nu onthoofd. Een statement? .. dat ik me er voortaan maar niet meer mee moet bemoeien?

Het nest in de Wisteria

Buitenwonen is een dwingende manier van leven

Ons erf is groot genoeg om onze omgeving te zijn en zo leven we binnen een horizon die we zelf vorm hebben gegeven. Dat leek ons vroeger een opperste vorm van luxe, en dat is het voor ons nog steeds.

Maar alle luxe heeft zijn prijs: als je een terrein van drie hectare naar je hand wilt zetten, ben je al snel slaaf van eigen ideeën. Buitenwonen is een dwingende manier van leven; daar heb je maar gehoor aan te geven, anders is de lol er snel vanaf.

We hebben ons geschikt naar de eisen die het terrein ons stelt; we kunnen ook niet anders- want we zijn verslaafd aan de ruimte, aan de moestuinen, aan het fruit, aan de ruziënde gaaien, aan de schorre roep van de fazanthanen en zijn vertederd als we constateren dat de spechten een gatenkaas van de oude wilg voor-de-deur hebben gemaakt.

Cammingha Hof, 12 juni 2011

Cammingha Hof, 12 juni 2011

Cammingha Hof, 12 juni 2011

Cammingha Hof, 12 juni 2011

Moestuinieren: begin juni

4 juni 2011

Rijpe onbespoten vollegronds aardbeien: dat is andere koek dan dat op steenwol gekweekte, halfrijp geplukte, winkelfruit. Alleen aardbeien maken een moestuin al meer dan de moeite waard.

Na de vroege aardbeien uit Manja's plantenbedden in de kweektuin, nu de grotere hoeveelheden: vandaag de eerste serieuze pluk in de moestuin op het achtererf- een kleine vijf kilo (en dat is nog maar het begin). Ook deze lijken dit jaar extra geurig; het hele huis ruikt ernaar. Decadent genieten dus.

Nu ook volop tuinbonen, peultjes en verse erwten. Bij de Frieslanders (aardappels) heb ik even voorzichtig gekeken: de knollen zijn al mooi aan de maat; in de nieuwe moestuin staan de andere rassen er ook prachtig bij. Vandaag hebben we de laatste oude aardappels gegeten, vanaf morgen oogsten we dagelijks verse. Verse aardappels oogst je wanneer het loof nog groen is; dan hebben ze nog geen ontwikkelde schil. Verse aardappels zijn onovertroffen lekker en vrijwel nergens te koop; alweer een dwingende reden voor een eigen moestuin.

Vorig jaar was het voorjaar ook droog (maar niet zo langdurig als nu) en hebben we op de goede afloop vertrouwd. De aardappeloogst viel toen tegen. Nu hebben we ze steeds tijdig water gegeven en met voldoende vocht in de grond heeft droogte alleen maar voordelen: vooralsnog geen spoor van Phytophthora. Ook voor de tomaten zijn de omstandigheden nu ideaal.

Verse erwtjes en jonge tuinbonen; foto 5 juni 2011

 

Voor de inmaak; foto 4 juni 2011

Moestuin achtererf; links bloeiende salie (5 juni 2011)

De nieuwe moestuin is ook ingevuld geraakt. De boontjes (achter de courgettes) zijn in één week tijd de grond uitgevlogen; op de achtergrond de aardappels (5 juni 2011)

Moestuinieren: mei

Mei is een echte moestuinmaand. Alles ontwikkelt zich dan snel, en er kan alweer volop uit de tuin gegeten worden; na half mei hebben we de tomaten, paprika's en pepers uitgezet, en vorig weekeind zijn de laatste boontjes erin gegaan.


Na al een tijdje volop sla (in alle varianten), rucola, spinazie, tuinkers, radijs, rabarber, bieslook, knoflook en stengelui te eten, zijn we nu bij onze seizoenfavorieten aangeland: aardbeien, peultjes (alweer volop geoogst) en over een paar dagen de eerste jonge tuinbonen.

De luxe van een moestuin is overvloed. Dat geldt bij ons vooral voor delicate zaken die je anders nooit zo overvloedig zou kopen, of die domweg niet te koop zijn. Lekkere mals sappige en aromatisch geurende aardbeien in hoeveelheden waar niet tegen aan te eten valt; peultjes, jonge tuinboontjes en wat later verse zoete erwten. We eten veel groenten erg jong; dat is het lekkerst en we voorkomen zo nutteloze overschotten.

Kweektuin - 28 mei 2011

Hier een rij tuinbonen met op de voorgrond 5 voorgekweekte (die waren over); de rest is bij het uitplanten gezaaid. Het verschil in ontwikkeling is goed te zien; de voorgekweekte hebben al bonen die bijna oogstbaar zijn. Voor de statistiek: de voorgekweekte bonen zijn 4 februari binnen in potjes gezaaid en 13 maart uitgezet (foto 28 mei 2011)

Echte forse knoflook kweken lukt ons zelden, maar toch is de opbrengst zeker de moeite waard. Deze 5 bolletjes stammen uit één teentje dat ruim een jaar geleden geplant is. Ze zijn sterker van smaak dan gekochte en vers geoogst is de stengel ook erg lekker (foto 28 mei 2011)

De eerste aardbeien eten we al jaren van een verwilderde populatie in de kweektuin. Deze aardbeien hebben dit jaar geen water gekregen (in tegenstelling tot de aardbeienbedden in de moestuin) maar desondanks toch vruchten van een flink formaat. Misschien is het verbeelding, maar het lijkt wel of ze dit jaar door de schrale omstandigheden extra geurig zijn. De Dikke Jongen helpt Manja met zoeken- hij krijgt de aangevreten exemplaren (foto 28 mei 2011)

Deze aardbeien op het achtererf zijn vorig jaar augustus gezet. Hoewel we hier regelmatig water geven zijn de planten toch minder weelderig dan we gewend zijn; wel veel goed ontwikkelde vruchten (foto 30 mei 2011)

De moestuinen geven we bij droogte water uit de put- hier staan vast wat gieters op te warmen (foto 28 mei 2011)

De nieuwe moestuin op het voorterrein: een paar aardappelrassen zitten al tegen de bloei; op de voorgrond drie bedden met verschillende soorten droogbonen (foto 27 mei 2011)

Lekkers van dichtbij

Wat van ver komt is lekker.. we vinden zaken van ver graag interessant; die neiging is er bij mij ook ingebakken. 

Een nashi is toch net wat meer sexy dan een peer en ik koester m'n zwarte Russische vleestomaten.

Als we hier regionale rassen hebben is dat min of meer toevallig; zo hebben we een paar rijtjes Frieslanders en Eersteling (aardappels) en de (friese) gele woudboontjes moeten deze week de grond in.

Twee dagen terug belde Johannes Spyksma uit Sumar; die is onvermoeibaar bezig met het inventariseren en promoten van Friese nutsplantenrassen (en landbouwhuisdieren). 

Eigenlijk voelde ik me een beetje betrapt, want in theorie ben ik een verklaard medestander wanneer het gaat om het behoud van lokale rassen, maar in de praktijk zoek ik het zelf toch vaak van ver. 

Gisteren was hij (Johannes Spyksma) hier en ik heb (mezelf) beterschap beloofd. Dat was niet moeilijk want ik werd lekker gemaakt met allerlei interessante gewassen, en achtergelaten met aantrekkelijk zaaigoed:

 

Rode krobbe; zoete grauwe erwten; Gradus' reuzen (een slanke 'woudboon' selectie); Gritney's (een recente Friese kidneyboonselectie); de zwartzadige Janumer pronkboon en Gele stokbonen. 

Morgen is het weer wat warmer, dan gaan ze de grond in.

Meer info over deze rassen:

http://www.grienenest.nl/
http://www.dewouden.com/index.php?page=producten-oude-streekgewassen

http://www.levenvanhetland.nl/boon.htm

Rode krobbe (Reade krobbe), droogboon: '..stevig in de kook en met een prima, enigszins pikante smaak.'

Friese gele stokboon

Zoete grauwe erwt

Moeraswolfsmelk

Euphorbia palustris  ... prachtige vroegbloeiende plant voor lichte standplaats op vochtige tot natte bodem. Deze mag u niet missen! ... schreef Rob Leopold in zijn, door Manja stukgelezen, Dikke Zadenlijst. Manja heeft ze uit zaad opgekweekt; inmiddels zo'n twintig jaar geleden.

Ik weet niet meer of we er meteen zo van onder de indruk waren, maar gaandeweg heeft de moeraswolfsmelk hier een prominente plaats ingenomen.

Aanvankelijk stonden er alleen een paar bij een kleine poel, die 's zomers op peil werd gehouden met water uit de put. Maar dat doen we al jaren niet meer; 's winters staat de poel vol water- en 's zomers is hij droog.

Droogte lijkt de moeraswolfsmelk hier in de kleigrond niet te deren. Ook zaailingen die we op hogere grond plantten, groeien best; zelfs in tijden zoals nu, wanneer de bovengrond gortdroog is en het grondwater laag staat. In de waterput is het peil nu al twee meter lager dan in de winter.

foto 15 mei 2011

foto 15 mei 2011

foto 9 mei 2009

foto 9 mei 2009