Pagina's

donderdag 17 mei 2018

Roze zaailing meidoorn

Hij staat er al jaren, deze roze bloeiende meidoorn die zich - met witte soortgenoten - heeft gevestigd onder en tussen een paar forse wilgen en ander geboomte. De wilgen stonden er al toen we hier kwamen wonen, voor het overige zijn het zaailingen.

Eigenlijk kom ik ze elders nooit tegen - wel een gevuldbloemige roze cultivar.

Is dit een gangbare variant?



 

dinsdag 15 mei 2018

DIKKE BOMEN



DIKKE BOMEN/

DE ADEMA'S   (uiteindelijk krijgt alles een naam

We woonden hier nog maar kort toen de ruilverkaveling in dit gebied werd uitgevoerd. Zo'n gebeurtenis is goedbeschouwd een ecologische ramp: het landschap wordt machinevriendelijk gemaakt en ter compensatie van de teloorgegane landschapselementen wordt dan hier en daar een 'overhoekje' beplant.
 

Wij hadden geluk omdat ons erf deel bleek uit te maken van een voormalig stateterrein, en dat de omringende percelen van dit complex aan Staatsbosbeheer waren toegewezen. De oorspronkelijke vormen werden gereconstrueerd; ook de grachtstructuren rond ons erf.

Pal voor het huis staakten de bezigheden want er stonden twee forse wilgen in de weg; die moesten verdwijnen, maar daarvoor was wel onze toestemming vereist. Die kwam er niet, ondanks de opgetrommelde deskundigen die me verzekerden dat deze wilgen op sterven na dood waren: 'wilgen worden niet ouder dan een jaar of veertig, deze zijn op'. Wij konden die aanslag op ons - toen nog schaarse - bomenbestand geestelijk niet aan. 

Inmiddels zijn we ruim 35 jaar verder en hebben de Adema's (vernoemd naar de vorige bewoners) vele stormen getrotseerd.
Ze staan scheef, maar dat kan ik me niet anders herinneren, en zijn monumentaal dik geworden.
Elk jaar waaien er wel wat - soms zeer zware - takken uit de kroon. Daarvan is een deel op het conto van de spechten te schrijven, dan blijkt het hart van de breuk een uitgehakt nest.

De spechten (grote bonte specht) huizen er inmiddels ook al enkele decennia. Volgens de literatuur maken ze elk jaar een nieuw nest, vaak zelfs meerdere. Zo hebben ze er in ieder geval een gatenkaas van gemaakt zodat de Adema's een lustoord voor holenbroeders zijn geworden, op de voertafel vlakbij provianderen vooral specht, boomklever, kool- en pimpelmees.





donderdag 20 oktober 2016

Vogelvoedertafeltijd



Edible landscaping & wildlife gardening

Ons erf/terrein is vanaf de eerste aanzet ingericht als een diervriendelijk stukje landschap met veel eetbare elementen.

Dat is een formule die eigenlijk niet kan mislukken want als je een ecologisch beheerd stuk grond voorziet van gevarieerde beplanting en voedselaanbod, blijft gebruik en bewoning door allerlei gedierte nooit uit. Er is altijd leven rond het huis en we vinden het leuk ernaar te kijken en te luisteren.




Voedertafels
's Winters hingen we altijd wat vetbollen en netjes met pinda's of walnoten in omringende bomen zodat we vanuit huis naar de vogels konden kijken, maar dat was eigenlijk behelpen [want toch te ver weg]; voedertafels op strategisch zichtbare plekken leek een beter idee. Markante tafels moesten het zijn, forse elementen die ruimtelijk tot hun recht komen.



Vogels als kijkspel: design voedertafels
Vorig najaar hebben we er twee gemaakt, die goed zichtbaar vanuit het huis zijn opgesteld om het vogelgebeuren te kunnen volgen. Eén is te zien vanaf de keukentafel, de andere staat zo dat we er vanuit bed optimaal zicht op hebben. Dat laatste is vooral 's winters een succes omdat het buiten pas tegen ontbijttijd licht wordt: zo kunnen we in bed - ontbijtend en koffiedrinkend – het lichter zien worden en een tijdje naar vogels kijken; die zijn dan ook net wakker en het is dan spitsuur op en rond de voedertafel.


We hebben er ook een paar - geheel of gedeeltelijk - van Corten staal gemaakt. Markante en duurzame voedertafels, die ook in de zomer – zonder vetbollen en pindaslingers - hun charme houden als object.



















woensdag 7 oktober 2015

Fruit: rapen en plukken

Sap van Summerred's
Het is weer appelsaptijd. Overal ligt nu valfruit onder de bomen waarvan we een deel binnenhalen voor ons dagelijkse rantsoen vers appelsap. Er moet ook hoognodig geplukt worden, want het valfruit raakt toch meestal wat gebutst en is dan minder goed bewaarbaar. Wij zijn vooral kien op onze Rode Boskoops, daar plukken we het meeste van om ze tot in de lente te kunnen gebruiken.

De langst houdbare bewaarappel is hier de Querina Florina, maar die moet wel eerst tot januari bewaard worden voor ze op smaak komt. 


Valfruit in de schuur


Groninger Kroon
Rode Boskoop
Querina Florina

donderdag 24 september 2015

Tomaten


Een kasje voor tomaten (en paprika's) mag je eigenlijk niet missen in een moestuin, dan doe je jezelf echt tekort. Vanaf juli tot in oktober heb je dan volop lekkere verse tomaten en paprika's.

Met tomaten in een kasje of onder een afdak gaat het hier eigenlijk nooit mis, maar met buitentomaten is het een ander verhaal - ook rassen die geacht worden tegen een koel en vochtig klimaat te kunnen, vallen vaak ten prooi aan phytophthora. 

De zomers waarin buitentomaten hier probleemloos rijpen zijn schaars, maar dit jaar was het er een. Die buitenteelt is bij ons meestal onbedoeld: we zaaien altijd teveel (om wat keus te hebben) en vinden het dan zonde om het overschot aan voorgekweekte planten weg te gooien.

Dit jaar hadden we ze tegen de muur van het stalletje geplant en er verder niet te veel zorg aanbesteed. Daar deden ze het goed, wat met deze warme droge zomer niet zo verbazend is, maar zelfs nu - ver in september en na een hoop nattigheid - staan ze er nog steeds fleurig (schimmelloos) bij. En dat onder dakrand zonder goot.





Van de overschotten maken we pastasaus. Ook die is lekkerder dan gekochte.

We hebben het tomatenkasje gemaakt van restmaterialen: wat grote glasplaten met lariks balkjes en een kunststof lichtkoepel als dak. Eigenlijk is het een veredeld afdak: géén deur, maar een halfopen front en bovenin rondom een ruime ventilatie sleuf. Dat is prima voor tomaat - die moeten vooral droog staan, en zo hoef je geen zorg te besteden aan de beluchting. Er kunnen 12 tomatenplanten in.

 

Zelfs onder een druppelend dak zien de buitentomaten er dit jaar in de nazomer (foto half september) nog fris uit.

Voorjaarsfoto. Het voorste kasje kregen we van iemand die erop uitgekeken was; we hebben het wat verhoogd met een betonnen rand en gebruiken het voor de paprika's.

Wanneer het gaat over smaakverschillen met gekocht fruit, staan paprika's op de eerste plaats.

maandag 9 september 2013

Nieuwe Kippen

Het buitenleven is voor kippen niet altijd even harmonisch; onze vorige vielen ten prooi aan vossen en kuikens lopen hier dagelijks risico door een buizerd van het erf geplukt te worden. 

Nu hebben we (hopelijk) vosbestendige onderkomens gemaakt en hebben voor rassen gekozen die te groot zijn voor buizerds. 

Ullemans (de dwerg-Wyandotte aanloophaan) is een geval apart: hij heeft tot drie keer toe een behoorlijk pak veren moeten laten na een luchtaanval en is super alert. Als hij een buizerd (of dergelijk gevaar) meent te bespeuren rent hij als een hysterische sirene over het erf -  alles wat kip is zoekt dan dekking.


Ullemans heeft de jonge Brahma's onder zijn hoede genomen
 
De pofbroeken brigade


Jonge New Hampshire's

Jonge Sussex hen (rood porcelein)

Sussex


Drentse Heideschapen


We hebben een deel van het terreinonderhoud uit handen gegeven aan Drenten. Die moest ik hebben, werd me verteld door mannen die het zeker wisten: Drenten vreten alles en zijn met weinig tevreden; ze redden zich prima in verwilderd terrein en hebben nooit problemen met het lammeren. Liefhebbers van Drenten bevelen het vlees aan als delicatesse.

Vijf volwassen ooien hebben we; een koppel dat al een tijdje aan elkaar gewend is. En een jonge ram, die zich gelijk op z'n gemak voelde bij de dames. Het leuke van dit type schapen is de individuele herkenbaarheid.