Een erf vol wilde planten

Naantjehof vanuit de kweektuin: op de voorgrond rode zonnehoed (Echinacea purpurea), op de achtergrond een paars lint dat vooral uit kattestaart (Lythrum salicaria) bestaat. Foto 15 augustus 2012

Toen we hier kwamen waren de percelen rond het huis weiland en het voorterrein was in gebruik als bouwland; dat is inmiddels ruim vijfendertig jaar geleden. 

De planten die je nu ziet zijn een mengeling, ontstaan uit de zaadvoorraad in de bodem, uit aangewaaide wilde planten en uit ingebrachte soorten. Dit alles is hier zijn eigen leven gaan leiden en eigenlijk doen we er niet meer aan dan wat bijsturen waar dat nodig is.

Voorterrein: kattestaart (paars, op voorgrond), lavatera (roze) en pastinaak (geel). Foto 29 juli 2012

Voorterrein: kaardebol (Dipsacus fullonum). Foto 5 augustus 2012

Voorterrein: lavatera  (L. thuringiaca) met haagwinde (Convolvulus sepium). Foto 29 juli 2012

Kaardebol (Dipsacus fullonum). Foto 5 augustus 2012

Voorterrein: lavatera (Lavatera thuringiaca). Foto 29 juli 2012

Voorterrein: heemst (Althea officinalis). Foto 29 juli 2012

Voorterrein: wilde peen (Daucus carota); de bol rechts is een uitgebloeid bloemscherm. Foto 20 juli 2010

Pastinaak (Pastinaca sativa). Foto 13 juli 2010

Voorterrein: tussen al het geweld van de grotere planten - gemiddeld meer dan manshoog- ook grassen en zoals hier, een dotje gewone rolklaver (Lotus corniculatus). Foto 22 juli 2012

Lente: fazanten & kievitsbloem

Buitenwonen: fazanthaan gezien vanuit de keuken (foto 3 april 2012)

Fazanten
De afgelopen dagen scharrelt er een forse fazanthaan in de zuidtuin, vanuit de keuken en zolder hebben we er goed zicht op. Zijn langdurige aanwezigheid doet vermoeden dat de hen al aan de leg is. Ook in het boomgaardje achter scharrelt een haan rond, en één in de katuin bij de weg. Dat zou op drie nesten duiden en het geeft waarschijnlijk ook de onderlinge afstand aan die ze hier nodig lijken te hebben; de plekken liggen minstens 100 mtr. uit elkaar.

Eergisteren was de dikke haan in de zuidtuin langdurig in conflict met een kennelijk jongere (want slankere) soortgenoot. Poes Paf zat op nog geen drie meter afstand aandachtig naar de schermutseling te kijken; ze werd volledig genegeerd. Toen de jongere haan er vandoor ging stond Paf op, en keek ze  - inmiddels bijna zij aan zij met de dikke haan - de vluchteling na. Alsof beide genoten van de geklaarde klus.


Kievitsbloem
We hadden ons er allang bij neergelegd dat kievitsbloem hier slecht gedijt en dan opeens is er een plek waar ze het weelderig doen. In een nukkig stuk kleiige grond in de kweektuin; een plek die in niets lijkt op de 'ideale leefomgeving' en waar we ze niet bewust geplant hebben. Waarschijnlijk gezaaid door Manja (alweer jaren geleden toen daar zaaibedden waren) en bij gebrek aan succes vergeten.

Kievitsbloem in de kweektuin (foto 3 april 2012)

Detail kievitsbloem: de witte zijn bij nadere beschouwing flets lichtgroen met witte stippels (foto 3 april 2012)

Lente: maaien en mijten

Cammingha Hof: voorterrein 21 maart 2012

Opeens is het lente en zit de zomer je weer op de hielen.
Opruimtijd is het nu: de ruigten die we 's winters intact laten om gedierte dekking te verschaffen, moeten nu gemaaid om de plantengroei weer licht en ruimte te geven. Het maaisel gaat op permanente mijten die hier, net als het snoeihout, een karakteristiek onderdeel zijn van het terrein.

21 maart 2012

23 maart 2012

Overal op het terrein zijn afvalmijten; onderin vaak een holle ruimte van takken of stronken zodat ze bruikbaar zijn als schuilplaats voor allerlei gedierte (foto 21 maart 2012)

Reeën

Vanuit huis: ' . . Er lopen er nu twee achter je.'

 

Reeën zie ik doorgaans in de verte, en zeker niet dagelijks. Maar opeens zijn ze vaste gast. Ik kom steeds meer van die ovale sneeuwvrije plekken tegen, die aan alle beschrijvingen van een reeën-leger (=ligplaats) voldoen. De Dikke Jongen besnuffelt ze met onverholen aandacht.  

Reeën lijken dagelijks een nieuwe slaapplaats te kiezen, want ik ben er inmiddels wel dertig tegengekomen. Nooit vlak naast elkaar: altijd op een paar meter onderlinge afstand.

Gisteren, toen ik mijn ochtendrondje liep met de Dikke Jongen, vluchten er twee weg. Ze maakten bijna demonstratief overdreven hoge sprongen. Eén leek bij elke stap-sprong wel twee meter hoog de lucht in te veren - toch wat overdreven op een pad zonder belemmeringen en met vrij zicht, en bovendien geen economische manier van bewegen. Maar wel mooi natuurlijk.

Vanochtend ging ik na het rondje met de D.J. nog even terug, om wat foto's te maken van de legers en van de sporen bij de spruitkool; daar hadden ze de koppen uit gegeten (de boerenkool ernaast was onaangeroerd).

Toen ik naar de legers liep, stond ik opeens oog in oog met een reebok, die er gezwind vandoor ging. Dan ben je, zelfs met een camera in je hand, toch nog (bijna) te laat. Bovendien gebruik ik een 24-70 lens en dat is, met een full-frame camera, niet de combinatie om schuw wild in beeld te brengen.

Maar toch een plaatje! 

Toen ik het resultaat op de computer bekeek, zei Manja dat ik me beter even om kon draaien om een betere te maken; ' .. er lopen er nu twee achter je.'
 

 Legers (ligplekken van reeën) als je het weet zie je er drie

en hier nog twee

 

 24-70 is geen ideale lens voor een dergelijke foto

 hier een uitsnede

 

uit compassie komen ze dan maar even wat bij het huis ronddrentelen

Fazanten

Er zijn eigenlijk altijd wel fazanten op het erf. 

's Zomers hoor je vooral de schorre roep van de hanen, en 's winters kom je ze overal tegen. Het lijken er dan ook meer. Waarschijnlijk zoeken ze hier dekking als de akkers kaal worden. We strooien vaak wat graan bij het huis, zodat we ze vanuit de keuken kunnen zien. Meestal komen ze in de avondschemering even controleren of daar nog wat te vinden is. Daarna verdwijnen ze naar hun slaapplaats, de wilgen bij de boomgaard in de Katuin.

Hier een toompje jonge hennen, gefotografeerd door zolderraam.

Twee hanen - die elkaar ruziënd achtervolgen - vanuit datzelfde raam. (foto begin mei 2010)

c